در ازبکستان، یک ضرب‌المثل قدیمی هست: «Sayohat — bilimning kaliti» (سفر، کلید دانش است). اما رسم جالب دیگری هم وجود دارد که به آن «Safardan qaytish» (بازگشت از سفر) می‌گویند.

وقتی یک ازبکی از سفر برمی‌گردد، اولین کاری که می‌کند این نیست که چمدان را خالی کند؛ بلکه فوری به خانه همسایه‌ها یا اقوام می‌رود و برای آنها «اوشاق» (که همان «سوغات» است) و مهم‌تر از آن، داستان‌های سفرش را تعریف می‌کند. در فرهنگ ازبکی، یک مسافر واقعی کسی است که بتواند سفرش را به زیبایی برای دیگران بازگو کند. ازبک‌ها به این کار «gap ochmoq» (گپ باز کردن) می‌گویند و معتقدند که یک خاطره خوب، وقتی با دیگران تقسیم شود، دو برابر شیرین‌تر می‌شود.

اگر به خانه یک ازبکی دعوت شدید و او تازه از سفر برگشته، حتماً برای شما هدیه‌ای دارد؛ حتی اگر یک آبنبات محلی یا یک سنگ یادگاری باشد. رسم ازبکی این است که هیچ‌کس را از یادگاری سفر محروم نمی‌کنند. حالا که شما این دوره را تمام کرده‌اید، شما هم یک «مسافر زبان» هستید. هر کلمه‌ای که یاد گرفته‌اید، یک یادگاری ارزشمند است. با گفتن یک «Rahmat» یا «Assalomu alaykum» به یک ازبکی، شما در واقع داستان سفر خود را با او تقسیم می‌کنید.

در آخرین روز سفر، ازبک‌ها یک کار نمادین می‌کنند: کمی از نان سفره خود را خرد می‌کنند و روی سفره می‌ریزند تا «برکت سفر» در خانه بماند. شما هم اکنون که در خانه زبان ازبکی را باز کرده‌اید، این «برکت زبانی» را با خود دارید. دیگر یک گردشگر ساده نیستید؛ شما یک «دوست زبانی» هستید که می‌توانید در دل مردم ازبکستان جا باز کنید.